Pierwsze dni u host rodziny + zdjęcia pokoju

Tak przywitala mnie na dwrocu moja host rodzina. Chlopiec pomylil sie piszac moje imie i wyszlo podobnie, jak nazwa nachosow - Dorito :)

Kiedy zobaczylam trzy znane ze zdjec sylwetki, bylam tak zestresowana, ze zaczelam gadac jakies glupoty po polsku do Niemki, mojej wspollokatorki z orientation, z ktora wyszlam z pociagu. Droga do domu byla... dziwna. Hostka bardzo mila, ja raczej oniesmielona, dzieciaki nadawaly. Przejezdzalismy przez Filadelfie - czuje, ze przypadnie mi do gustu to miasto. Przekonam sie w ta niedziele!

Po pierwsze, bo najwazniejsze - trafilam na dobra rodzine. Wiem, ze moze sie wydawac za wczesnie na takie oceny, ale wedlug mnie to sie po prostu czuje. Hostka jest cudowna, wesola, WYLUZOWANA. Dowod? W miescie jest irlandzki bar, popularny wsrod au pairek. Powiedziala, ze jak bede mila dla barmanow to mnie moze wpuszcza. Byle bym tylko nie jezdzila potem samochodem :D Poznalam tez jej rodzicow - babcia dala mi nawet prezencik i kazala dzwonic do siebie z kazdym problemem. Uwielbiam, gdy do nas przychodzi, jest typem zwariowanej babci i naprawde fajnie sie z nia rozmawia. Ucieszyla sie, ze chodze do kosciola co niedziele (hostka z dziecmi sporadycznie, gdy nie maja co robic ;d), a ja, ze chce mnie zabierac na msze ze soba. Planujemy tez pojsc razem do polskiego kosciola w Philly.

Co do dzieci. Kazdy dzien jest tutaj zupelnie inny pod tym wzgledem. Jednego dnia wydaje mi sie, ze zalapalysmy z dziewczynka (12) dobry kontakt, po czym okazuje sie, ze jest gorzej niz myslalam. Kolejnego dnia krok do przodu, zeby nastepnego znowu nie czuc chemii. Za to chlopiec (8) jest przeslodki i czuje, ze sie do mnie w 100% przekonal. No i pies, ktory jest tutaj na razie moim najlepszym przyjacielem.

Codziennie spacerujemy sobie po okolicy, ktora jest taka ladna, taka amerykanska!

Bylam tu zaledwie dwa dni, a juz spotkalam Polakow. I tu u nas w domu! Hostka remontowala sobie lazienke, a ma pokoj na tym samym pietrze co ja, wiec chcac nie chcac slyszalam robotnikow. Z poczatku myslalam, ze dostaje na glowe, ale okazalo sie, ze to co slysze, to faktycznie moj jezyk. Jak milo bylo pogadac z kims tutaj po polsku :)

Wiem, jak zawsze czytelnikow interesuje wyglad amerykanskiego pokoju. Mialam to samo! A teraz zrozumialam, dlaczego dziewczyny raczej tego nie pokazuja. Po prostu nie ma w tym nic ciekawego ;D Zwykle nie sa to pokoje naszych marzen. Najczesciej to dzieci takie maja - moja host dziewczynka ma dokladnie taki, jaki znamy z filmow. Ogromny, fioletowy, z bialymi mebelkami i dodatkami. Ja jednak swoj polubilam i czuje sie w nim dobrze. Mam tez praktycznie na wlasny uzytek lazienke (czasami dziewczynka z niej korzysta), co jest naprawde bardzo komfortowe.

Dobrze mi tutaj, choc bywaja chwile slabosci, to oczywiste. Ale to nie z tego powodu, ze chcialabym byc w tym momencie w Polsce. Za nic na swiecie. Nawet rozmowy przez skypa z bliskimi mi wystarczaja - przeciez to dokladnie tak samo, jakbym byla obok. Czasami tylko ogarnia mnie taka wewnetrzna panika, ktorej nawet nie potrafie wytlumaczyc.


xoxo, Dorota